Άστρο χωρίς... ατμόσφαιρα;

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΧΑΜΟΥΖΑΣ » Άστρο χωρίς... ατμόσφαιρα;

Η ΕΛΛΑΔΑ  ΑΣΤΡΟ ΧΩΡΙΣ… ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ;

                                                          Ή…          

                                     ΥΠΟΨΗΦΙΑ… ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;

                                     ….

                                               Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα,

                                           που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ  να πούνε.

                                             Φανερώνεται όποιος το’ χει έτοιμο από καιρό  και λέγοντάς το,

                                           πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του .   (Καβάφης)

           

                                                                        ****

 

                         «Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο τρελοκομείο!»

 

 Η σκέψη αυτή τού αείμνηστου, Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην τόλμη τής «αποφθεγματικής» της διατύπωσης, αποκωδικοποιεί το ένααπό τα τρία γνωρίσματα που πρέπει να διαθέτει  ο πραγματικός πολιτικός. Τα άλλα δύο είναι  το ήθος του και η  παιδεία του.

   Βαφτίσαμε τη σκέψη «αποφθεγματική», γιατί στο πόρισμά της, η λέξη, «τρελοκομείο», ως χώρος των…τρελών, στο συνολικό της, σήμερα,  φαινόμενο,  παραμένει  εμβληματικό  μας  γνώρισμα!

  Μιλήσαμεγια τόλμη,  γιατί, η σκέψη  αυτή, στον κατηγορηματικό τρόπο της διατύπωσής της,  αποτελεί,  στο μονοπάτι τού θάρρους,  πρωτόγνωρο ορόσημο! Ποιος άλλος, σε μια τέτοιου είδους διάγνωση και, μάλιστα, στο κύρος τού θεσμικού Πρωθυπουργικού αξιώματος, θα αποτολμούσε, ποτέ, να  ξεστομίσει έναν  τόσο, βαριά απαξιωμένο χαρακτηρισμό για την πατρίδα του;

 Και όμως, ο ποιητικός στίχος συνηγορεί: « Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία»  (Α. Κάλβος)

   Οι  λέξεις είναι απλά σύμβολα των σχέσεών μας με τα πράγματα. Ποτέ δεν αγγίζουν την απόλυτη αλήθεια. Όμως την αγγίζουν στην πίστη τής πρακτικής τους εφαρμογής  Η λέξη Θυσία γίνεται  απόλυτη αλήθεια  μόνο ως κώνειο, ως Σταύρωση κ.λπ.

 Απόλυτες αποκρυσταλλωμένες  αλήθειες έμειναν και παραμένουν οι λέξεις, φράσεις: «Μολών λαβέ», «πάταξόν με, άκουσόν δε», «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», το… «ΌΧΙ!…» τού ’40 κ.λπ. Όλες τούτες οι θαρραλέες φωνές ως χρονικοί σταθμοί της ιστορίας μας, μες  στα διάκενα των αιώνων, φωνάζει η μια την… άλλη!

    Ο ίδιος, ο Κ. Καραμανλής και άλλοτε, ξανά, στην τόλμη του, ως ηγέτης, στην συναίσθηση μιας  ευθύνης του για την χώρα του, αναρωτήθηκε: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;»   

Και στις δύο περιπτώσεις, στο κύρος  και στην  αξιοπρέπεια κάποιου, ο λαός το…αποδέχεται. «Οι ιδέες», τονίζει βαθυστόχαστα ο μεγάλος μας Ν. Καζαντζάκης, «παίρνουν το μπόι τού ανθρώπου εκείνου… που τις λέει!»,.

Από την άλλη, ο χωρίς…μπόι και κύρος, περιφρονημένος, πάντα,  λαός, με πίκρας παράπονο  γνωματεύει: «των φτωχών οι παροιμίες δεν… πιάνουν.»

Οι  μαθητές τού  Πυθαγόρα, θαυμάζοντας το πνευματικό ανάστημα τού δασκάλου τους, κατέληξαν στην γνωστή τους ατάκα: «Αυτός έφα!» Το ’πεο δάσκαλός μας, άρα, είναι αλήθεια,  και… πιο πέρα  συζήτηση δεν… σηκώνει!

  Αντίθετα όταν ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, είπε εκείνο το: «Κυβερνώ μια…διεφθαρμένη χώρα!», ξεσηκώθηκαν κι οι πέτρες ! Και νομίζω… αδίκως.

 Και  λέω αδίκως, γιατί στην χώρα μας η αλήθεια δεν λειτουργεί  ως  ψύχραιμη αντικειμενική αλήθεια, αλλά,  ως   ancilla, υπηρέτρια, θέλω να πω, τού ατομικού και κομματικού  συμφέροντος.

   Στην πείρα μας, ξεκάθαρα  και ορατά, οι πολιτικοί στόχοι ορισμένων δεν κρύβονται. Είναι συνειδητά προκαθορισμένοι: Οι πολλοί σταθμεύουν στο  «αξιαγάπητό τους πάρεργο»,  παρά στο καθήκον τους.

  Αν ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις και σε ποια εποχή ζεις. Ακριβώς, γιατί είσαι αναπόσπαστο, συστατικό κομμάτι της εποχής σου. Με την σκέψη μας αυτή,  σήμερα, δεν ζούμε την… κατ’ εικόνα και ομοίωση  τής  ηθικής μας συνείδησης, αλλά  την κατ’ εικόνα και ομοίωση τής διεφθαρμένης  μας εποχής!

Σελίδες: