Τριλογία

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΧΑΜΟΥΖΑΣ » Τριλογία

Τ Ρ Ι Λ Ο Γ Ι Α
 
 ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ   ΖΩΗ
Ήθος ανθρώπω δαίμων
                                                                                                           ( Ηράκλειτος)
                          Θεός για τον άνθρωπο είναι το ήθος του ( η Ηθική του)
                 « Βροτοίς άπασιν η συνείδησις θεός.»(Μένανδρος)     
                                


Στους ανθρώπους  Θεός… είναι η…Συνείδησή τους! ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ  ΖΩΗ
 Ανάθεμα τήν ώρα---ποιος…ορίζει… εδώ; (κυβερνά;…)
Το…ανάποδο βαφτίζει---και…το λέει…σωστό…!
Τού  αδύναμου τό…δίκιο-μήτε λέει…ποτέ…!
Βγαίνει νύχτα μέρα-και…τ’ ορκίζεται.
Όπου μεγάλη πόρτα—πίσω της αυτός…( ο πολιτικάντης)                                                                                       
Κάνεις να την... ανοίξεις---γίνεται…άφαντος…!                            
 (Ελύτης.. Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας)
 
    Η Ποίηση, τέχνη τού λεκτικού καλλωπισμού, στο εύρος τού πλούσιου κόσμου της, στο ξεχείλισμα  τής ψυχής της και στη δύναμη των λόγων της, συνδιαλέγεται, μοναδικά, με το μέσα της κι έξω της Σύμπαν. Το μάτι της, στην διαισθητική του θεώρηση, δεν ησυχάζει. Εισχωρεί παντού, κι εκεί, όπου δεν φτάνει ο νους κι ο λογισμός κι η γνώση.  Στέλλει κι αντλεί μηνύματα. Ανεβαίνει σε ύψη. Κατεβαίνει σε βάθη.  Καταγράφει  τον κόσμο των αισθήσεων, Ζει δονήσεις και γεννά συγκινήσεις και, στην ελεύθερη πορεία της,  κρούει, ακόμα και την πύλη τού ανεξιχνίαστου  μυστήριου.                          
Και ενώ σέβεται το κάθε ανθρώπινο,  όμως,  στο φίλτρο τής ηθικής της συνείδησης, όταν διηθίζει το κακό και την…αδικία, δεν σιωπά, εξεγείρεται, επαναστατεί και, στην  εμπύρετη πνοή της ηθικής της ευθύνης όχι, μόνο, δεν… μαζεύει τη… γλώσσα της, αλλά και την…ακονίζει και, στην...καλαισθητική της ανακοίνωση, αναθεματίζει  την κάθε  ανεύθυνη και υποκριτική  πολιτική  που εμπαίζει τον… άνθρωπο.                  
 
 
 
   Στο τρίτο δίστιχο, ο  Ελύτης, μάς ξετρυπώνει τα τρωκτικά εκείνα, που ροκανίζουν ανενόχλητα στα σκοτεινά της  πολιτικής  σκηνής και που, στο φως  τής  ηθικής  τους ντροπής μιας τους  γυμνότητας,… γίνονται άφαντα!
   Συμπερασματικά, η ποίηση, εδώ,  στο ηθικό της υψηλό  φτέρωμα,  μάς ανεβάζει, μαζί της, στα ύψη των  λυτρωτικών νοημάτων της. «Κι ας  ωφελεί αυτό τόσο, όσο  μια…παυσίπονη σταγόνα στον… ωκεανό τής λύπης μας!» (Κική Δημουλά)
                                              ****
 
       Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ  ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ
   Στις αρνητικές καταστάσεις που βιώνουμε, σήμερα, στην συντελεσμένη ομαδική μας παράκρουση σ’ όλη την κοινωνική  μας διαστρωμάτωση, σ’ όλους μας τούς θεσμούς, στο οξύ ηθικό και δημοσιονομικό μας έλλειμμα, στην εθνική μας τραυματισμένη…εντιμότητα κι αξιοπρέπεια, στην  κοινωνική μας αναστάτωση και στα τόσα, άλλα, βαριά και θλιβερά  που,  στο καθημερινό μας πέρασμα, μέσα από  τις τόσες  συμπληγάδες…ντροπής που…απειλούν να  μάς  συνθλίψουν,  αιτία  δεν είναι οι…φυσικοί νόμοι τής... έλξης και τής κίνησης  των… πλανητών που προσδιορίζουν επακριβώς και αναπόφευκτες τις…εκλείψεις τού ήλιου και της σελήνης ούτε καμιά αόρατη υπερφυσική δύναμη, αλλά  τα…χαλαρά ηθικά γκέμια που αφήσαμε στην  ψευδεπίγραφη δημοκρατία μας και στα…άγρια ένστικτα των λύκων που  μολάραμε στο μαντρί τής μέσα μας κι   έξω μας ζωής!
 
  Αυτή, η πολιτική ατζαμοσύνη, αγκιστρωμένη, πάντα, στο ατομικό και κομματικό της  συμφέρον, πέτυχε, όχι μόνο να οικοδομήσει σε τεκτονικές πλάκες, αλλά και να απομυθοποιήσει  τις αξίες και τα ιδανικά και να καταστήσει την…εξαχρείωση,  στην…μετάλλαξή  της, κοινό τρόπο ζωής τού κοινωνικού  μας γίγνεσθαι.
Και δεν έχει κι άδικο ο Πλάτωνας που είπε πως «σε ένα αποδιοργανωμένο και διεφθαρμένο κράτος ούτε...ο φιλόσοφος ως άτομο μπορεί να σταθεί στο ύψος των… δυνατοτήτων του».
  ( Βλ. Η Ελλάδα η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης μετά την Ινδοκίνα και την Βολιβία!.  {Μ.Μ.7-12-2007)
   Αυτό, το…Modus Vivendi, αυτός. ο τρόπος ζωής, που μάς ταπείνωσε και μάς εξαθλίωσε, «καθαγιάστηκε» « από μια άκριτη συνείδηση  ενός άκρατου λαϊκισμού, μιας χρονικής περιόδου μερικών ανάξιων ηγετών που  στην…ακρισία τους έγιναν το προπατορικό αμάρτημα τής σημερινής μας κατάντιας. 
  «Στην φτώχεια τα παιδιά μας φεύγουν σαν... πουλιά. Και στεγνό το δάκρυ τά αναζητά.» 
Σήμερα, η για  πάντα κι ανεπιστρεπτί, μετανάστευση των νέων  για ξένο…σπιτικό, η ερήμωση τής υπαίθρου, η ανεργία, το  πλεόνασμα  τής ασυδοσίας, οι… ευφάνταστες  μεθοδεύσεις  θησαυρισμού,  η παθητικότητα ως αδιαφορία, αδράνεια και αφασία μιας απάντησης, επί…χρόνια, προς τον πολίτη, αυτής, τής τοπικής και περιφερειακής, και…νομικής, ακόμα, Διοίκησης και αυτών που αυτοχρίζονται ηγέτες και αντιποιούνται το Σύνταγμα, είναι το τελευταίο στάδιο ηθικής καθίζησης, κρίσης, παρακμής, κατάντιας και κατάπτωσης ενός ανύπαρκτου  Κράτους και αυτής της ασπόνδυλης ανύπαρκτης  εσωστρεφούς τοπικής Διοίκησης, που χωρίς την τροχοπέδη σεβασμού, στην...εκλογίκευσή της, ασύστολα, σε παραπέμπει από γραφείο σε… γραφείο και… στις…απειλές της ζωής σου κωφεύει. Και αυτά δεν συνιστούν και ολοκληρώνουν την εικόνα  μιας ευτελισμένης… Δημοκρατίας. Αλλά, ποιος νοιάζεται σ’ ένα ξυλάρμενο κράτος;

Σελίδες: